Wie de moed heeft af te dalen in zijn eigen onderwereld, kan de keten van herhaling doorbreken.
Trigger warning
Dit stuk gaat over daderschap en seksueel misbruik.
De woorden kunnen confronterend zijn, zeker voor wie zelf misbruik heeft meegemaakt.
Binnen traumaseksuologie spreken we over actief slachtofferschap:
wanneer oud trauma zich herhaalt in nieuw grensoverschrijdend gedrag.
Een onbewuste poging om de oorspronkelijke ervaring te begrijpen, te controleren of alsnog te veranderen.
Ik werk hiermee met als doel de keten te doorbreken.
Een ander belangrijk uitgangspunt binnen traumaseksuologie:
ieder slachtoffer hééft in beginsel een dader, iemand die grenzen overschreed.
Die werkelijkheid mag nooit worden afgevlakt of gebagatelliseerd.
De ernst van misbruik blijft staan. Altijd.
Voorbij dader en slachtoffer
“𝘋𝘦 𝘥𝘢𝘥𝘦𝘳… 𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘥𝘦𝘳.”
Hij zei het met neergeslagen ogen.
Alsof dat ene woord zijn hele bestaan samenvatte.
Geen ruimte voor nuance, geen mogelijkheid tot herstel.
Hij was vier toen hij een ander jongetje aanraakte.
Omdat dat was wat hij kende.
Wat hem was aangedaan, had hij herhaald.
Niet uit kwaadheid, maar uit verwarring.
Omdat niemand hem had geleerd dat het anders kon.
Hij droeg dat moment zijn hele leven met zich mee.
Geen slachtoffer, vond hij. Dat recht had hij verspeeld.
Een dader, punt.
En dus geen hulp, geen erkenning, geen verlossing.
Totdat hij durfde te kijken.
Naar het kind in zichzelf.
Naar de verwarring, de angst, het gemis aan liefde.
Toen brak er iets open.
Ik deel dit verhaal niet om gedrag goed te praten, maar om te laten zien hoe diep trauma zich kan verankeren, en hoe belangrijk het is om het aan te kijken.
Niet om te rechtvaardigen wat er was gebeurd,
maar om te begrijpen waar het vandaan kwam.
Actief slachtofferschap
Binnen traumaseksuologie spreekt grondlegger Peter John Schouten over actief slachtofferschap:
Gedrag dat voortkomt uit oude pijn, herhaling van trauma.
Als poging om de oorspronkelijke ervaring te begrijpen, te controleren of alsnog te veranderen.
Het misbruik zet zich voort, onbewust, totdat iemand stopt en zegt:
“Het eindigt bij mij.”
Daar begint verantwoordelijkheid.
Niet in schuld of straf,
maar in het aangaan van wat je hebt doorgegeven, en waarom.
Ga er maar aanstaan
De meeste mensen zijn liever slachtoffer dan dader.
De dader in jezelf aankijken is zwaarder.
En toch geloof ik dat juist dát pad nodig is om de keten te doorbreken.
Generationeel trauma houdt niet op omdat we willen dat het stopt.
Het houdt op als iemand het recht in het gezicht durft aan te kijken.
Als iemand zegt: “Ik weiger dit nog langer door te geven.”
Voorbij het label
In mijn praktijk verwelkom ik geen daders of slachtoffers.
Ik verwelkom mensen.
Mensen die vastzitten tussen schuld en schaamte,
tussen wat ze deden en wat hen is aangedaan.
Ik begeleid ook mensen die over grenzen zijn gegaan, omdat heling pas volledig wordt wanneer de hele keten wordt aangekeken. Zolang we één kant blijven veroordelen en de andere ontzien, blijft het patroon bestaan.
Ik kan begrijpen waar gedrag vandaan komt,
zonder begrip te hebben voor wat iemand doet.
Dat is de dunne lijn van veroordeelloosheid:
zien zonder goed te praten, erkennen zonder weg te kijken.
Mythische herkansing
In iedere mythe keert de held terug naar zijn schaduw.
Niet om zichzelf te straffen,
maar om te leren wat hij eerder niet kon dragen.
Ook de mens die ooit over grenzen ging,
kan de moed vinden om zijn eigen onderwereld te betreden,
de wonden onder zijn daden te zien
en te zeggen: “Het stopt hier.”
Wie dat durft,
doorbreekt de keten.
Bij Cheiron ontmoet ik de mens achter het verhaal.
Of je jezelf dader noemt, slachtoffer, of geen van beiden,
je bent welkom.
Plan een gratis kennismakingsgesprek en ontdek hoe jouw weg naar heling eruit kan zien.
Heling begint niet bij onschuld,
maar bij eerlijkheid.
