Zolang je weigert slachtoffer te zijn, blijf je gevangen in de rol.
MIJN gedrag was de reden dat we in relatietherapie gingen. Toch stapte ik vol overtuiging naar binnen, ‘wetend’ dat het probleem niet bij mij lag.
Na een introductie over onszelf stelde ze mij plots een vraag die mij volledig onderuit haalde:
“Heb jij in je leven te maken gehad met seksueel misbruik?”
Die vraag sneed dwars door mijn pantser heen. Ik voelde de grond onder me verdwijnen.
Herinneringen kwamen naar boven. Toch zei ik: “Nee.”
Ik ontkende. Ik weigerde slachtoffer te zijn.
Het woord alleen al voelde zwak. Alsof ik vast zou zitten in machteloosheid. Dus koos ik een strategie die ik maar al te goed kende: mezelf groot maken. Onaantastbaar. Onkwetsbaar.
“Wat toen gebeurde heeft echt geen invloed op nu.”
“Wat anderen zeggen of doen raakt mij niet.”
“Zolang ik de controle heb, kan niemand mij raken.”
“Anderen hebben het erger gehad, dus ik moet me niet aanstellen.”
“Ik red mezelf wel, dat heb ik altijd gedaan.”
“Kwetsbaarheid is zwakte.”
Het leek krachtig. Maar het was een leugen. Een schild van steen. Koud. Leeg. Kil.
Dat schild had me ooit beschermd. Zoals in een gevecht om leven en dood redde het mijn leven. Maar wat me toen redde, werd later mijn gevangenis. Daarachter kon niemand mij bereiken. En ik mezelf niet meer.
Het neerleggen voelde ondenkbaar. Want hoe laat je jezelf zien met je kwetsbaarheid, als je hebt geleerd dat juist dát gevaarlijk is? Ik stond in de onderwereld. Donker. Verstikkend. Zonder uitweg. Ik wilde het schild niet meer, maar zonder durfde ik ook niet.
Tot ik een eerste stap zette. Niet naar buiten, maar naar binnen.
Ik fluisterde: “Ik ben een slachtoffer.”
In die erkenning brak een eerste lichtstraal door de duisternis.
Daar leerde ik over het verschil tussen slachtofferschap en de slachtofferrol.
Slachtofferschap is de waarheid: iemand heeft jou iets aangedaan wat nooit had mogen gebeuren. Dat vraagt erkenning. Zonder omwegen. Zonder bagatelliseren.
De slachtofferrol is anders. Het is blijven hangen. Je klein maken, machteloos, zonder stem. Of jezelf groot maken, onaantastbaar en onbenaderbaar, zoals ik deed. Twee uitersten, met hetzelfde effect: je blijft gevangen en anderen houdt je op afstand.
Die rol is geen fout. Het is een strategie. Je schild. Nodig om te overleven. Maar wat je toen beschermde, blokkeert nu de weg naar het licht.
Mijn heling begon toen ik dat verschil durfde te zien. Toen ik het schild stukje bij beetje neerlegde. En precies daar, in die beweging, verscheen de doorgang uit de onderwereld.
Naar vrijheid. Naar echte verbinding. Naar het leven zelf.
Blijf niet dwalen in de onderwereld. Leg je schild neer. Durf door de poort naar het licht te stappen. Daar begint je nieuwe verhaal.
En als je de moed hebt gehad om te fluisteren “ik ben slachtoffer”, weet dan: je hoeft niet alleen te doen. Ik ben er, ik leg mijn pad naast het jouwe. Neem contact met me op en ontdek hoe jouw weg naar heling eruit kan zien.
